"۳۱۷"

مانده ام دست خودم...آشوب است...نبردی با خویشتن است...نمی دانم، شاید شب ها گریه می کنم...چرا دست از سر خودم بر نمی دارم...چرا صلح نمی کنم...هیچ چیز و هیچ کس به اندازه خودم مرا شکست نمی دهد...تحلیل ام نمی دهد...مگر چقدر زمان و توان دارم که بخش زیادی از آن را صرف این کلنجارها بکنم...حاصل این خود درگیری ها چیست...این ظلم نیست...؟ پس جاه طلبانه و فیلسوفانه خون خود در شیشه کردن چیست...دشمنی نیست...؟ پس آرام و قرار را برهم زدن چیست...دست هایت را ببر بالا...به خودت لبخند بزن...تسلیم شو...قبل از اینکه دیر شود...وقت تو محدود است...

" اين منم..."

...این منم...